Árið 1988 vorum við, Brynja og Kristín, við nám á Ítalíu nánar tiltekið í Florens að læra ítölsku og sitthvað fleira sem er mannbætandi og skemmtilegt að okkar mati. Eitt föstudagskvöldið þegar við fórum út á lífið rákumst við inn á vafasaman bar, settumst niður og fengum okkur bjór. Inn á barinn kom Angelo, maður sem við könnuðumst lítillega við, og á eftir honum kom afskaplega nettur ungur maður sem reyndi eftir bestu getu að hafa hemil á risastórum hundi. Eiginlega má segja að hundurinn hafi dregið hann inn á barinn. Þessi ungi netti maður, sem var Mauro, settist hjá okkur ásamt Angelo. Við tókum öll tal saman og fórum að spila vinsælt spil sem heitir Scopa eða "sópur". Við Brynja tókum eftir því að Mauro var afskaplega skítugur og illa hirtur en þegar við kynntumst honum nánar og náðum að greina manneskjuna frá óhreinindum kom í ljós einhver sá skemmtilegasti og jákvæðasti maður sem við höfðum fyrir hitt á ævinni. Við gátum ekki orða bundist yfir skítnum og óhreinindunum og spurðum hann hvers vegna hann væri svona skítugur og illa til reika. "Sjáið til stelpur mínar... ég bý í sveitinni, ég á hvergi heima og hef ekki aðgang að baði eða vatni" svaraði hann yfirmáta sáttur við sitt hlutskipti. ,,Ég á samt þennan gamla bíl og í kvöld þegar við förum, ég skal keyra ykkur heim ef þið viljið". Við spiluðum fram eftir nóttu og snemma morguns, eftir dálitla umhugsun, þáðum við farið heim. Við komum við í bakaríi sem var að taka út nýbakað bakkelsi. Við keyptum nýbakað "bambaloni" og heitt kaffi út um bakdyrnar á bakaríinu og settumst niður á gangstéttarbrúnina. Þetta var eina af þeim stundum sem maður uppgötvar að lífið er frábært og elur af sér frábært fólk.
Við Brynja bjuggum í stórri íbúð og vorum með aukaherbergi sem var ekki í notkun. Við kunnum strax mjög vel við Mauro, enda óvenju hlýr og geðugur strákur. Við ræddum á íslensku hvort við ættum að bjóða honum gistingu í auka herberginu og skella honum í bað en vissum jafnframt að það væri ákveðin áhætta sem fælist í að bjóða ókunnugum götustrák gistingu. En þegar við horfðum á hann og töluðum við hann, sannfærðumst við um að ekkert illt væri að finna hjá Mauro. Við buðum honum inn, fundum handa honum hrein föt, réttum honum sápu og vísuðum honum að sturtuklefanum og að hreinu rúmi.
Daginn eftir vöknuðum við söng sem barst frá svölunum. Þar stóð Mauro ljómandi hreinn og syngjandi glaður að hengja upp gömlu fötin sín sem hann hafði handþvegið í vaskinum. Þá var hann búinn að hella upp á könnuna, fara út í bakarí og snyrta til í eldhúsinu. Mauro flutti inn til okkar og varð okkar besti vinur og hugsaði um okkur eins augasteinana sína. Hann vakti okkur með kaffi, bakkelsi og söng á morgnana, keyrði okkur í skólann, eldaði fyrir okkur dýrindis máltíðir úr nánast engu en mest um vert er að hafa kynnst slíkum gæða manni, jákvæðum, skemmtilegum og einstaklega bjartsýnum þrátt fyrir þá miklu erfiðleika og þjáningu sem hann hafði kynnst í lífinu. Þegar við yfirgáfum Ítalíu, kvöddum við Mauro og hann flutti út úr íbúðinni okkar, beint á götuna. Við vorum því ekki bjartsýn á að okkur tækist að halda sambandi við hann og töldum það víst að hér myndu leiðir skilja.
11 árum síðar, barst okkur bréf frá Mauro. Í bréfinu kom fram að hann hefði eignast heimili í hlíðum Florens og hefði það starf að annast plöntur og tré fyrir Landbúnaðarháskólann í Florens. Við biðum ekki boðanna og héldum í ferðalag að heimsækja Mauro. Við gengum upp hlíðina í Florens í miklum hita og inn á landareign sem okkur fannst ótrúlegt að gæti verið á hans vegum. Brjálaður hundur tók á móti okkur og við vorum við það að snúa við þegar kona birtist í dyragættinni og kallaði á hundinn og við gátum spurt eftir Mauro. Hún sagði okkur að hann byggi í næsta húsi.
Við gengum upp að húsinu og út í glugga kom, að því er okkur virtist, dökkur, lítill drengur og við spurðum hvort hann þekkti Mauro. "Ég er Mauro" sagði hann og rétti út hendurnar á móti okkur. Hér var komin enn ein gleðistund með Mauro. Hann hellti upp á kaffi og síðan gengum við um stóru landareignina sem hann annaðist. Við smökkuðum á grænmetinu sem hann ræktaði og ávöxtunum af trjánum sem hann vökvaði fyrir Landbúnaðarháskólann í Florens. Svo settumst við niður í hlíðum Florens og ræddum allt sem á daga okkar hafði drifið síðustu 11 ár. Við dvöldum í góðu yfirlæti í húsinu hans Mauro í nokkra daga og snerum svo heim til Íslands.
Eftir nokkra daga í kulda og rigningu heima ákváðum við að fara aftur til Mauro og taka börnin okkar með. Þetta sumar, 1999, dvöldum því með börnin okkar í góðu veðri þar sem þau gátu hlaupið um landareignina og tínt perur, vínber, plómur, tómata og fleira. Mauro smíðaði handa þeim rólur og setti upp sundlaug. Fyrir okkur og börnin var þetta sem paradís á jörð. Iðunn og Valli komu í heimsókn og haldið var brúðkaup og hvað annað... en það er nú önnur saga og ekki síður skemmtileg.
Saga Mauro er um margt sorgleg. Þó hann hafi ávallt verið okkur sannur gleðigjafi hefur hann átt erfitt líf. Mauro Carta fæddist á Sardinu, lítilli eyju sem liggur vestan við Ítalíu, yngstur þriggja systkina. Þegar hann er um tveggja ára gamall yfirgaf faðir hans heimilið. Móðir hans treysti sér ekki til að ala önn fyrir börnunum enda ekki gert ráð fyrir einstæðum mæðrum í þessu kaþólska ríki. Hún neyddist til að setja börnin á munaðarleysingjahæli í nunnuklaustri sem staðsett var í Florens. Mauro heyrði aldrei frá móður sinni öll þau ár sem hann var á hælinu og vissi ekki hvort hún var lífs eða liðin. Bróður sinn hitti hann öðru hvoru en systur sína aldrei þar sem hún var sett á annað hæli.
Lífið á munaðarleysingjahælinu var einnig dapurlegt og bjuggu börnin við mikið harðræði og ber Mauro þess líkamleg merki enn í dag. Á sextán ára afmælisdeginum er hann kallaður fyrir inn á skrifstofu og honum afhent ferðataska sem hafði að geyma dótið hans honum og sagt að yfirgefa hælið sem og hann gerði. Mauro þekkti ekki heiminn fyrir utan munaðarleysingjahælið og innan skamms var hann komin í slagtog við aðra unglinga sem svipað var komin fyrir. Hann ánetjaðist eiturlyfjum og var heróinfíkill í nokkur ár en náði að venja sig af því um 25 ára aldur. Hann tók út fráhvörfin einn í almenningsgarði og hefur aldrei snert á eiturlyfjum síðan. Hann náði sambandi við fjölskyldu sína en þau afneita honum enn vegna eiturlyfjaneyslunnar forðum daga. Fyrir nokkrum árum lenti Mauro í bílslysi sem hafði alvarlegar afleiðingar í för með sér og hefur ekki getað stundað vinnu nema að litlu leyti.
Mauro býr enn í leiguhúsnæði sínu í hlíðum Florens en hefur sífellt átt erfiðara með að ná endum saman. Nú er svo komið að hann hefur ekki getað greitt fyrir rafmagn eða vatn í nokkra mánuði og á því á hættu að missa húsnæðið og lenda aftur á götunni.
Þeir sem vilja styrkja Mauro er bent á reikningnúmerið: 0132-05-62057, kt. 050266-5679.
Kristín Reynisdóttir, Brynja Arnardóttir